Ο άνθρωπος έχοντας διανύσει τα πρώτα 6 χρόνια της ζωής του ως βρέφος και νήπιο, ζώντας την ερωτική εξάρτηση και τη σχέση του με τη μητρική φροντίδα, αντιμετωπίζει αρχικά τη μητέρα ως το μεγάλο έρωτα της ζωής του.
Ξεκινά να ωριμάζει ψυχοσυναισθηματικά στο κλείσιμο της παιδικής περιόδου (6-12 έτη), το «ταξίδι» του συνεχίζεται στην περίοδο της εφηβείας, ενώ οργανώνεται πια με την είσοδο στην ενήλικη ζωή, που είναι και η αρχή της αυτονομίας του. Με τον τρόπο αυτό διαμορφώνει την ψυχοκοινωνική του ταυτότητα, η οποία χαρακτηρίζεται από το φύλο του, το σεξουαλικό του ρόλο και τη σεξουαλική του συμπεριφορά.
Σκοπός κάθε ανθρώπου είναι η αναζήτηση της συντροφικότητας και της ψυχικής πληρότητας που έρχονται μέσα από τη σεξουαλική και συναισθηματική επικοινωνία με έναν άλλο άνθρωπο. Καθοριστικός σταθμός του εαυτού του είναι η συναισθηματική επένδυση της αγάπης που συνυπάρχει μέσα από τα δύο μεγάλα πρόσωπα της ζωής του: τη σύντροφό του και το παιδί του.
Ο άνθρωπος ουσιαστικά ζει από τη γέννηση μέχρι το θάνατο έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κύκλο ζωής, με τον ίδιον να πρωταγωνιστεί και να αποφασίζει τόσο αναφορικά με την καθημερινότητά του όσο και σχετικά με τις προσδοκίες που χτίζει για το μέλλον του.
