H απίθανη πραγματικά ιστορία του σέρβου βρικόλακα παραμένει μια από τις ελάχιστες που έχουν καταγραφεί διεξοδικά και αυτή έχει μάλιστα και την επίρρωση της επιστήμης στις πλάτες της!
Η επανεξέταση της υπόθεσης στους αιώνες που ακολούθησαν όχι μόνο δεν κατέρριψε τον θρύλο του βρικόλακα, αλλά τον ενίσχυσε κιόλας με έξτρα αξιοπιστία και ακόμα περισσότερο επιστημονικό κύρος.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στις αρχές του 18ου αιώνα μια νέα επιδημία χτύπησε τη Νοτιοανατολική Ευρώπη: η μάστιγα των βρικολάκων! Παρά το αβίαστο χαμόγελο που προκαλεί σε μας σήμερα μια τέτοια είδηση, στην εποχή της ήταν πραγματικότατη και αποτελούσε ένα από τα οξύτερα κοινωνικά προβλήματα, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η Τρανσυλβανία.
Οι πολίτες άρχισαν να ξεθάβουν μαζικά σορούς συγχωριανών τους και να τις παλουκώνουν για να απαλλαγούν από τη μάστιγα των βρικολάκων. Νεκροζώντανα πλάσματα αναφέρονταν συνεχώς να οργώνουν τους δρόμους και να επιτίθενται σε ανθρώπους και ο πανικός κατέκλυσε τελικά όλη την Ευρώπη, με τις μπροσούρες της εποχής να γενικεύουν τον τρόμο στα πέρατα της Γηραιάς Ηπείρου.
Η ιστορία του Άρνολντ Πάολε, που έγινε γνωστός μετά τον θάνατό του, ήταν η πλέον τρομακτική κι αυτή που μπήκε τελικά στο μικροσκόπιο της επιστήμης, με κωμικοτραγικές συνέπειες για τον Ορθό Λόγο και την επιστημοσύνη του καιρού.
Ο σέρβος στρατιωτικός πέθανε το 1725 σε χωριουδάκι πάνω στις όχθες του ποταμού Μοράβα. Με το που πέθανε, όλοι στο χωριό τον έβλεπαν συνεχώς μπροστά τους και σύντομα αναφέρθηκαν και οι πρώτοι θάνατοι που συνδέονταν με την υπερφυσική ύπαρξή του.
Η περίσταση προκάλεσε τέτοια λαϊκή αναταραχή που οι τοπικές Αρχές κάλεσαν δυο αυστριακούς στρατιωτικούς γιατρούς για να διαλευκάνουν το μυστήριο. Και τότε έγινε το αδιανόητο: η ιατροδικαστική εξέταση και η τελική έκθεση των δύο γιατρών επιβεβαίωσαν την ύπαρξη των βαμπίρ!
Ούτε λίγο ούτε πολύ, η επιστημονική ετυμηγορία ισχυριζόταν ότι το νεκρό σώμα του Πάολε ήταν υπεύθυνο για τον θάνατο τουλάχιστον τεσσάρων ανθρώπων. Η νεκροψία έδειξε εξάλλου ότι το σώμα του «ήταν άθικτο και χωρίς σημάδια αποσύνθεσης, με φρέσκο αίμα στα μάτια του, τη μύτη, το στόμα και τα αυτιά».
Με βάση αυτά, η υπόθεση κατέληξε ότι ο Πάολε ήταν βρικόλακας. Η καρδιά του παλουκώθηκε και η σορός του παραδόθηκε στην πυρά, αν και η ιστορία του δεν τελειώνει εδώ, μιας και πέντε χρόνια αργότερα άλλοι 17 θάνατοι θα αποδίδονταν στον βαμπιρισμό του Σέρβου! Όλη η Ευρώπη πίστεψε την ιστορία, ακόμα και το μορφωμένο κοινό, αν και σήμερα τη θεωρούμε ένα από τα σπαρταριστά -αν και μακάβρια- περιστατικά των πρώιμων γνώσεων της ανθρωπότητας για τις συνθήκες αποσύνθεσης των πτωμάτων.
Η ιστορία του δημοσιεύτηκε σε επιστημονικές επιθεωρήσεις της Ευρώπης και ήταν η πρώτη επιβεβαιωμένη περίπτωση αιμοδιψούς βρικόλακα που τρεφόταν με το αίμα των ζωντανών. Ακόμα πιο περίεργο είναι το γεγονός ότι ο ίδιος είχε ισχυριστεί, πολύ πριν γίνει βρικόλακας μεταθανάτια, ότι κατά τη διάρκεια στρατιωτικής αποστολής με τον στρατό της Αυστροουγγαρίας στην Ελλάδα την άνοιξη του 1724 είχε δεχτεί επίθεση βρικόλακα!
Ο Πάολε σκότωσε το απόκοσμο πλάσμα, όχι όμως προτού δαγκωθεί από το βαμπίρ. Από κείνη τη στιγμή άρχισε να νιώθει περίεργα, να διακατέχεται από άγχος θανάτου και να μη ζει έκτοτε φυσιολογική ζωή. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και δούλευε πια σε μια φάρμα, όταν ένα θανάσιμο δυστύχημα θα του στοίχιζε τη ζωή στον επάνω κόσμο, μιας και θα έβρισκε μια δεύτερη μέσα στα σκοτάδια του παραφυσικού…
Πρώτα χρόνια
Ο Άρνολντ Πάολε (ή Πάβλε) έγινε γνωστός μόνο μετά τον θάνατό του, κι έτσι η βιογραφία του παραείναι ημιτελής. Ξέρουμε ότι γεννήθηκε σε ένα σερβικό χωριουδάκι στις όχθες του Μοράβα που μπλέχτηκε στη δίνη της ευρωπαϊκής ιστορίας. Με τη σημαντικότατη για την Ευρώπη Συνθήκη του Πασάροβιτς το 1718, ο οίκος των Αψβούργων προσαρτά το μεγαλύτερο μέρος της Σερβίας και τις βόρειες περιοχές της Βοσνίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όσο ο αυστριακός στρατός ανέκοπτε την προέλαση των τουρκικών στρατευμάτων στην Κεντρική Ευρώπη δηλαδή.
Τα εδάφη παρέμειναν στην Αυστριακή Αυτοκρατορία μέχρι το 1739 και τη Συνθήκη του Βελιγραδίου, όταν και επιστράφηκαν στους Οθωμανούς. Στην εικοσαετία που μεσολάβησε μεταξύ των δύο συνθηκών, τα εδάφη της Σερβίας διοικούνταν απευθείας από τη Βιέννη, καθώς λογίζονταν νευραλγικά για την ανακοπή της εξάπλωσης των Οθωμανών στα δυτικά.
Η καταστροφή που είχε επιφέρει όμως ο Αυστρο-Οθωμανικός Πόλεμος στις συνοριακές αυτές περιοχές τις είχαν αφήσει ερείπιο. Ο πληθυσμός ζούσε σε ημινομαδική κατάσταση, με τις καλλιέργειες να είναι λιγοστές και η έμφαση να δίνεται στην κτηνοτροφία. Οι Αυστριακοί προσπάθησαν να προσελκύσουν τα γερμανόφωνα σερβικά φύλα ώστε να αποικήσουν τα εδάφη.
Κι έτσι πολλοί Σέρβοι, ειδικά αυτοί που ήρθαν από τις τουρκοκρατούμενες περιοχές, επιστρατεύτηκαν από τους Αυστριακούς ως πολιτοφύλακες σε καιρό ειρήνης και τακτικοί στρατιώτες στις περιπέτειες των Αψβούργων, παίρνοντας ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους καλλιεργήσιμα εδάφη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννιέται και μεγαλώνει ο Πάολε, ο οποίος υπηρετεί ως πολιτοφύλακας και στρατιωτικός κατόπιν στον αυτοκρατορικό στρατό της Αυστρίας. Το καλοκαιράκι του 1724 επιστρέφει από τη θητεία του στον αυστριακό στρατό και εγκαθίσταται οριστικά στη γενέτειρά του κοντά στο Βελιγράδι, καλλιεργώντας το χωραφάκι που του είχαν δώσει οι αυστριακοί αξιωματούχοι.
Αφού έχτισε και μια αγροικία στο κτήμα του, αρραβωνιάστηκε με την κόρη του γείτονά του και το ζευγάρι παντρεύτηκε μέσα σε λίγους μήνες…
Ο σέρβος βρικόλακας
Ο Πάολε εκμυστηρεύτηκε αμέσως στη σύζυγό του για τον φόβο που τον στοίχειωνε αναφορικά με τον πρόωρο θάνατό του. Της είπε ότι σε μια κάθοδο στον ελλαδικό χώρο, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο Αυστριακών και Ενετών με τους Οθωμανούς, δέχτηκε την επίθεση ενός νεκροζώντανου, τον οποίο σκότωσε μεν, αλλά το πλάσμα είχε προλάβει να τον δαγκώσει.
Της εξομολογήθηκε ακόμα πως, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των Ελλήνων, έψαξε τον ανίερο τάφο του και καθαγιάστηκε από τα τραύματά του, γευόμενος το χώμα του μνήματος και παραδίδοντας τελικά στην πυρά τη σορό του απόκοσμου δράστη. Το περιστατικό τον είχε όμως στοιχειώσει, αναγκάζοντάς τον να φύγει από το στράτευμα, μιας και πια δεν μπορούσε καν να πολεμήσει.
Το άγχος του θανάτου θα αποδεικνυόταν όμως αληθινό: λίγο μετά τον γάμο του, έπεσε το 1725 από ένα ύψος στη φάρμα του και τραυματίστηκε σοβαρά. Πέθανε μέσα σε λίγες μέρες από τα τραύματά του και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του χωριού. Έναν μήνα μετά τον χαμό του, πάμπολλοι συγχωριανοί του τον είχαν δει στον δρόμο και ορκίζονταν μάλιστα γι’ αυτό στις αυστριακές εποπτικές αρχές!
Άλλοι έλεγαν ότι τον είχαν δει μέσα στο σπίτι τους, αν και από τις αναφορές δεν είναι καθόλου σαφές τι έκανε ο βρικόλακας στις ξένες οικίες. Λίγες εβδομάδες ωστόσο μετά, τέσσερις από τους αυτόπτες μάρτυρες, αυτοί μάλιστα με τη μεγαλύτερη γλώσσα, κατέληξαν νεκροί κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.
Οι σέρβοι χωριανοί είπαν να πάρουν το πράγμα πάνω τους, ο αυστριακός τοποτηρητής κάλεσε όμως δυο ξακουστούς γιατρούς της Βιέννης να αναλάβουν την υπόθεση και να διαλευκάνουν το μυστήριο. Ήταν λαϊκός θρύλος της κοινότητας ή μήπως κάτι υπήρχε εκεί;
Από τις ανεξάρτητες εκθέσεις των δύο ιατρών (Glaser και Flückinger), σύντομα η Ευρώπη θα ήταν βουτηγμένη στον τρόμο. Όταν άνοιξαν τον τάφο του, παρατήρησαν ότι η σορός του «ήταν άθικτη και χωρίς σημάδια αποσύνθεσης, με φρέσκο αίμα στα μάτια, τη μύτη, το στόμα και τα αυτιά. Το πουκάμισο, το κάλυμμα και το φέρετρο ήταν καλυμμένα στο αίμα. Τα νύχια στα χέρια και τα πόδια, όπως και το δέρμα, είχε πέσει και νέα έβγαιναν πια στη θέση τους».
Με τους επιστήμονες να καταλήγουν επισήμως πως ο Πάολε ήταν βρικόλακας, προχώρησαν φυσικότατα σε παλούκωμα της καρδιάς του. Το πτώμα «στέναζε και αιμορραγούσε», μας λένε οι ιατρικές εκθέσεις, και κατόπιν παραδόθηκε στην πυρά. Το ίδιο έγινε και στα τέσσερα θύματά του για να μη γίνουν κι αυτά βρικόλακες.
Ηρεμία επικράτησε στη μικρή κοινότητα μέχρι και πέντε χρόνια αργότερα, όταν ένα νέο κύμα πανικού συγκλόνισε τη Σερβία. Μια νέα σειρά μυστηριωδών θανάτων αποδόθηκαν στον βρικόλακα και οι ντόπιοι απευθύνθηκαν στον αυστριακό στρατιωτικό διοικητή της επαρχίας.
Νέα ομάδα τριών στρατιωτικών χειρουργών και δύο αξιωματικών ξέθαψαν τα καμιά δεκαπενταριά πτώματα των θυμάτων και βρήκαν τα ίδια ακριβώς σημάδια που περιέγραφαν οι εκθέσεις των Glaser και Flückinger! Κανένα δεν έφερε σημάδια αποσύνθεσης, παρά τους μήνες που ήταν κάποια θαμμένα κάτω από το χώμα. Οι ιατρικές εκθέσεις δημοσιεύτηκαν τον χειμώνα του 1931 και το 1932 σε ευρωπαϊκές επιθεωρήσεις, αν και για το νέο περιστατικό του βαμπιρισμού δεν επιστρατεύτηκε καμία εξήγηση.
Χαρακτηριστικό της ιστορίας είναι πως ο ειδικός στις μολυσματικές νόσους Johann Friedrich Glaser, που τον κάλεσαν φοβούμενοι επιδημία πανώλης, απέδωσε αρχικά τα αίτια του αιφνίδιου θανάτου των τεσσάρων χωριανών στον υποσιτισμό των κατοίκων αλλά και «τις ανθυγιεινές συνέπειες των νηστειών της ορθόδοξης πίστης». Συγκατατέθηκε μάλιστα στην εκταφή των θυμάτων μόνο και μόνο επειδή οι χωριανοί απειλούσαν να φύγουν από την περιοχή αν δεν γινόταν κάτι με τα μολυσμένα πτώματα.
Όταν ξεθάφτηκαν βέβαια οι σοροί, ο ίδιος μονολογούσε από την ανυπαρξία της αποσύνθεσης αλλά και για την ύπαρξη φρέσκου αίματος στο στόμα τους. Ο γιατρός ξέθαψε δυο ακόμα πτώματα, που είχαν πεθάνει αργότερα και κάτω από γνωστές αιτίες, και βρήκε ότι οι σοροί τους παρουσίαζαν ίχνη αποσύνθεσης. Κι έτσι στην επίσημη έκθεσή του, που στάλθηκε στις Αρχές της Βιέννης, συνέστησε στους ιθύνοντες να καταλαγιάσουν τους φόβους του πληθυσμού εκτελώντας τελετουργικά τους βρικόλακες.
Ο υποδιοικητής της Ανώτατης Διοίκησης του Βελιγραδίου έστειλε τον στρατιωτικό γιατρό Johann Flückinger και δύο αξιωματικούς να διερευνήσουν περαιτέρω το θέμα, αλλά και δυο χειρουργούς (αναφέρονται ως Siegele και Johann Friedrich Baumgarten). Τα ευρήματα της επιτροπής ήταν σχεδόν πανομοιότυπα με την έκθεση Glaser, παραθέτοντας ακόμα περισσότερες ανατομικές πληροφορίες. Τα πτώματα «παρουσίαζαν τα συμπτώματα που αποδίδονται συνήθως στον βαμπιρισμό»: «οι θώρακές τους και σε κάποιες περιπτώσεις και άλλα όργανα του σώματος ήταν γεμάτα με φρέσκο αίμα. Τα εντόσθια ήταν σε καλή κατάσταση και κάποια πτώματα έδειχναν πρησμένα και το δέρμα τους ήταν κόκκινο και ζωντανό (αντί ωχρό)»!
Η νέα αυτή έκθεση, με την υπογραφή των πέντε αξιωματούχων, έσπειρε τον φόβο σε ολόκληρη την Ευρώπη, μιας και όλο το υλικό βρήκε τελικά τον δρόμο του σε ακαδημαϊκά δοκίμια και σκανδαλοθηρικά έντυπα…
Google translate
H really unlikely story of Serbian vampire remains one of the few that have been thoroughly documented and it has even and support science on the backs of!
The review of the case in the following centuries not only demolished the legend of the vampire, but strengthened the already with extra reliability and further scientific validity.
Let's take things from the beginning. In the early 18th century a new epidemic struck Southeast Europe: the plague of vampires! Despite the unforced smile that causes us today such news, the season was pragmatikotati and was one of the most acute social problems, especially in areas such as Transylvania.
Citizens began to unearth mass bodies of the villagers and to impale to get rid of the scourge of vampires. Undead creatures constantly referring to plow the streets and attack people and eventually panic swept across Europe, with the season brochures to generalize terror to the ends of the continent.
The story of Arnold Paola, who became famous after his death, was the most terrifying and she finally entered the scientific microscope, with tragicomic consequences for Right Speech and science by weather.
Serbian military died in 1725 in a hamlet on the banks of the Morava River. As soon as he died, everyone in the village ever saw in front of them and soon reported and the first deaths associated with the supernatural existence.
The situation caused such popular unrest that local authorities invited two Austrian military doctors to unravel the mystery. And then the unthinkable happened: the forensic examination and the final report of the two doctors confirmed the existence of vampires!
Or less, the scientific verdict claimed that the dead body of Paulo was responsible for the deaths of at least four people. The autopsy also showed that his body "was intact and without signs of decay, with fresh blood in his eyes, nose, mouth and ears."
On this basis, the case concluded that Paolo was a vampire. His heart impaled and his body was delivered to fire, although the story does not end there, because five years later other 17 deaths were attributed to vampirism Serbian! All Europe believed the story, even the educated public, although today we consider one of the spartarista though makavria- incidence of early knowledge of mankind for the decomposition of corpses conditions.
The story was published in scientific journals in Europe and was the first confirmed case bloodthirsty vampire that fed on the blood of the living. Even more surprising is the fact that he had claimed long before become a vampire after death, that during a military mission to the army of Austria-Hungary to Greece in the spring of 1724 had accepted vampire attack!
Paolo killed eerie creature, but not before been bitten by the vampire. From that moment he began to feel strange, possessed by death anxiety and not to live normal lives since then. She retired from acting and longer working on a farm, where a deadly crash will cost him his life in the upper world, since he would find a second in the darkness of the paranormal ...
First years
Arnold Paulo (or Pavle) became known only after his death, so the biography too incomplete. We know that he was born in a Serbian village on the banks of the Morava which embroiled in the turmoil of European history. With important for Europe treaty of passarowitz in 1718, the House of Habsburg attaches the greatest part of Serbia and the northern parts of Bosnia by the Ottoman Empire, as the Austrian army halted the advance of Turkish troops in Central Europe is.
The soil remained in the Austrian Empire until 1739 and the Treaty of Belgrade, when he returned to the Ottomans. In the twenty years that elapsed between the two conditions, the territories of Serbia was ruled directly from Vienna, and were deemed nerve to arrest the spread of the Ottomans in the west.
The disaster was however made by the Austro-Ottoman War in these border areas were left in ruins. The population lived in iminomadiki situation, the crops are scarce and the emphasis to be given to livestock. The Austrians tried to attract German-Serbian tribes to colonize the land.
So many Serbs, especially those who came from the Turkish occupied areas, were recruited by the Austrians as militiamen in peacetime and regular soldiers in the adventures of the Habsburgs, getting in return for their farmlands services.
Within this context is born and grows Paolo, who serves as a militiaman and military after the imperial army of Austria. The Summer of 1724 returning from his service in the Austrian army and settled permanently in his hometown near Belgrade, nurturing CHORAFAKIA he had given the Austrian officials.
Having built a farmhouse on the property, he was betrothed to the daughter of his neighbor and the couple married in a few months ...
Serbian vampire
Paolo immediately confided to his wife for fear that haunted him regarding his untimely death. She said that in a cathode in Greece, which played an important role in the Austrian war and Venetians to the Ottomans, was attacked a living dead, which although killed, but the creature had managed to bite him.
She even confessed that, according to the beliefs of the Greeks, searched the unholy grave and consecrated by his injuries, tasting the soil of the grave and delivering finally burnt his body unworldly offender. The incident had yet haunted, forcing him to leave the army, as now could not even fight.
But the death anxiety would prove true: shortly after his marriage in 1725 fell from a height on the farm and was seriously injured. He died within a few days from his injuries and was buried in the village cemetery. A month after the death of, scores of villagers had seen him on the street and even swore why the Austrian supervisors!
Others say that he had seen in the home, although the reports are not at all clear what made the vampire foreign houses. A few weeks after, however, four of the witnesses, especially those with the greatest language, ended dead under unclear circumstances.
Serbian villagers were told to get the thing on them, the Austrian deputy but invited two renowned doctors Vienna to take the case and unravel the mystery. It was pop legend community or is there something there?
From the independent reports of two doctors (Glaser and Flückinger), Europe will soon be immersed in terror. When they opened the grave, they noticed that his body was "intact and without signs of decay, with fresh blood in the eyes, nose, mouth and ears. The shirt, the cover and the coffin was covered in blood. The nails in the hands and feet, like the skin, had fallen and new longer came into place. "
With scientists to formally conclude that Paolo was a vampire, they went to fysikotata paloukoma of his heart. The corpse 'was suffering and bleeding, "we are told by medical reports, and then handed over to the fire. The same happened in the four victims for not done and these vampires.
Calm prevailed in the small community until five years later, when a new wave of panic shook Serbia. A new series of mysterious deaths attributed to vampire and locals contacted the Austrian military commander of the province.
New team of three surgeons and two military officers dug up the sometimes fifteen corpses of the victims and found the same signs describing the reports of Glaser and Flückinger! None bore signs of decay, rather than the months it was some buried under the soil. The medical reports published in the winter of 1931 and 1932 in European surveys, although for the new case of vampirism not mobilized any explanation.
Feature of the story is that the specialist in infectious diseases Johann Friedrich Glaser, who called the fear of plague, initially attributed the cause of the sudden death of four villagers to residents malnutrition and "unhealthy effects of fasts of the Orthodox faith." even consented to the exhumation of victims just because the villagers threatened to leave the area if there was something with infected corpses.
When course unearthed the corpses, he Himself is the absence of decay and the existence of fresh blood in their mouths. The doctor dug two more corpses who had died later under known causes, and found that their corpses showed traces of decomposition. And so in his official report, sent to Vienna Authorities advised the leaders to settle their fears of people performing rituals vampires.
The deputy commander of the Belgrade High Command sent military doctor Johann Flückinger and two officers to further investigate the issue, and two surgeons (referred to as Siegele and Johann Friedrich Baumgarten). The committee findings were almost identical to the Glaser report, giving even more anatomical information. The corpses "showed symptoms commonly attributed to vampirism": "their armor and in some cases other body organs were filled with fresh blood. The viscera were in good condition and some corpses looked swollen and their skin was red and alive (rather pale) "!
This new report, with the signing of the five officials, sowed fear across Europe, since all the material eventually found its way into academic essays and sensationalist forms ...
Διαβάστε όλο το άρθρο από την πηγή:
